yuuii

เหมือนเดินอยู่บนลู่วิ่ง 

ไม่ว่าจะเดินไปไกลแค่ไหน  ใช้เวลามากเท่าไร ก็ยังอยู่ตรงที่เดิม

มีคนคอยกำกับอยู่ข้างๆตลอดเวลา

 มานึกๆดูว่าจุดเริ่มต้นของมันอยู่ที่ไหน

เราเองไม่ใช่หรือที่สมัครใจขึ้นมาบนลู่วิ่งนี้ และเริ่มก้าวเดิน

แต่แล้วเพราะอะไร

ตัวเราเองกลับไม่มีสิทธิที่จะหยุดมัน

เรายังต้องเดินต่อไป เร็วขึ้นและเร็วขึ้น

 ในบางขณะของความคิดอันเหนื่อยล้า

บอกว่าให้พอและหยุดก้าวเดิน  ไม่ว่าลู่วิ่งนี้จะยังหมุนอยู่ก็ตาม

ความคิดชั่วแล่นบอกให้หยุดและยอมที่จะล้มลง

ไม่ว่าจะต้องเจ็บแค่ไหน  ไม่ว่าคนที่คอยคุมอยู่จะต้องเสียอารมณ์สักแค่ไหนก็ตาม

ทั้งที่คิดแบบนี้  ทั้งที่ร่างกายอ่อนล้า

แต่เราก็ขลาดกลัวเกินกว่าที่จะล้ม

หวาดหวั่นกับสิ่งที่จะตามมาอย่างคาดไม่ถึง

และนั่นเอง  ที่ทำให้เรายังเดินอยู่ตรงนี้

เดินทั้งที่รู้ว่าไม่มีวันก้าวไปข้างหน้า  

 ปล่อยเวลาผ่านพ้นพลางพร่ำบอกกับตัวเองว่า

เพราะนี่คือการรับผิดชอบในสิ่งที่ตนเองได้ตัดสินใจ 

นี่คือการแสดงออกของผู้ที่ไม่ยอมแพ้และเข้มแข็ง

มันเป็นอย่างนั้นจริงหรือ? 

 เราไม่รู้

บางครั้งสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดอาจไม่ได้มาจากบาดแผลหากเราตัดสินใจที่จะหยุดและล้มลง

แต่ความเจ็บปวดนั้นคงมาจากสายตาของคนรอบข้างที่มองเข้ามา

สายตาที่ตีความไม่ได้  แต่กลับหนักหนาและกรีดลึกในความรู้สึก

เหนื่อย............

เคยเป็นไหม?

ทั้งที่รู้สึกว่ามีมวลบางอย่างว่ายวนอยู่ในหัวแต่ไม่สามารถถอดออกมาเป็นคำพูดได้  ทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่าหากปล่อยไว้สิ่งนั้นจะระเบิดออกมา เหมือนยางยืดที่ดึงไว้ตึงด้วยปลายทั้งสองด้าน ไม่ว่าจะปล่อยด้านใดด้านหนึ่ง หรือแม้กระทั่งออกแรงดึงให้ขาดจากกัน แรงของยางจะดีดกลับมาให้ต้องเจ็บตัวอย่างแน่นอน

ครั้งสุดท้ายที่เรารู้สึกแบบนี้คือเมื่อไหร่กันจำไม่ได้  จริงๆแล้วความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นมาเป็นครั้งคราว แล้วก็หายไปเป็นปกติของมนุษย์  แต่น้อยครั้งที่มันจะส่งผลรุนแรงแบบนี้  ว่างเปล่าแต่ก็จับต้องได้  รู้สึกลึกไปทั่วทั้งจิตใจ

ชีวิตก็เป็นเกมทางความรู้สึกในอีกรูปแบบหนึ่ง  คุณเริ่มต้น  คุณเรียนรู้  คุณเชยชา คุณสิ้นสุด คุณเริ่มใหม่  ความรู้สึกไหววูบไปมาแบบนี้ แต่ไม่เคยจะจากไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้

หลายอย่างในชีวิตเป็นเรื่องน่าตลก แทนที่จะหัวเราะกลับต้องมาร้องไห้ แทนที่จะต้องเศร้าโศกกลับต้องมายิ้มรับ  จนความรู้สึกนั้นปะปนและวกวนจับต้องอะไรไม่ได้เลย  "ขณะนี้สิ่งที่ฉันรู้สึกคืออะไร"  สิ่งที่แสดงออกมาตรงกับความรู้สึกที่แท้จริงแล้วหรือ?  เคยได้ยินไหมว่า "คนที่หัวเราะได้ดังที่สุด คือ คนที่เศร้าใจที่สุด"  การทำหน้ายิ้มแล้วเล่นมุขโง่ๆไม่ได้หมายความว่าคนๆนั้นมีความสุขหรอกนะ อย่างที่บอกว่าความรู้สึกของคนปะปนจนจับต้องไม่ได้  บางอย่างที่อัดแน่นจนไม่รู้ว่าคืออะไร  เราเพียงแค่หยิบฉลากสักใบออกมาจากวังวนนั้น  "คราวนี้นี้หยิบได้ หน้ายิ้ม ว่ะ"  เราก็แค่ใส่หน้านั้นออกไป  สิ่งที่คนอื่นเห็นก็จะเป็นเพียงใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ท่าทางที่ร่าเริง  แต่ไม่มีใครเห็นเบื้องหลังที่สับสน ...ไม่มี

น่าแปลกที่เวลาเพียงไม่นานมีอะไรเกิดขึ้นหลายอย่าง  แต่ทุกเรื่องราวมีความเหงาเข้ามาเกี่ยวข้อง  และนั่นคือจุดที่ทุกข์ระทมที่สุดในนิยายชีวิต  มันคงอยู่กับเรามาตั้งแต่เกิดจนตาย  และถ่ายทอดต่อไปไม่มีวันจบสิ้น 

บางครั้งก็ดูไร้เหตุผลสิ้นดีกับการที่เราจะรอคอยบางสิ่ง  เราไม่มีทางรู้เลยว่าวันหน้าจะเป็นอย่างไร  แม้แต่อีกวินาทีข้างหน้าเราก็ไม่มีทางมองเห็น   ขณะที่เรากำลังเลือกที่จะเป็น เลือกที่จะไขว่คว้าบางสิ่งในอนาคต  ในวันนี้เราอาจจะต้องตายและไม่ได้อะไรเลยก็เป็นได้  เป็นเรื่องที่น่าสับสนอีกหนึ่งเรื่อง  ทำถูกแล้วหรือกับการปีนป่ายภูเขาของอนาคตที่ไม่เห็นแม้แต่ยอด  ภูเขามืดมิดที่ไม่รู้ว่าก้าวต่อไปจะเจอกับอะไร  หลายคนเตรียมตัวมาพร้อมแต่กลับตกเหวตั้งแต่ก้าวแรก  หลายคนเดินมาได้ครึ่งทางและคิดว่าพอแล้วทั้งที่ก้าวต่อไปคือยอดเขาที่ปรารถนา  จริงอยู่ที่การฝันเห็นดวงดาวเป็นกำลังใจที่ดีในการก้าวเดินต่อไป  แต่เมื่อถึงยอดเขาแล้วกลับต้องพบว่า ไม่มีทางเลยที่จะเอื้อมถึงดวงดาวมันเป็นเรื่องจริงที่น่าตลก  และน่าสมเพช

ถ้ามองโลกในแง่ดีอาจจะปลอบใจได้ว่า  ถึงไม่ได้ดวงดาวมาครอบครองแต่เราก็เดินมาไกลจากจุดที่เริ่มต้น  นั่นถูกต้อง เพราะแค่เพียงคิดที่จะก้าวเดินก็มาไกลกว่าที่เป็นอยู่แล้ว  แต่มันไม่ใช่ เพราะเหตุผลที่ก้าวเดินคือจุดหมายไม่ใช่หรือ?  มันคือดวงดาวไม่ใช่หรือ?  ฉะนั้นหากสุดปลายทางแล้วไม่ได้ดวงดาวมาครอง มันก็คือล้มเหลวอยู่ดี

แต่ท้ายที่สุดชีวิตมนุษย์ก็สั้นนัก  ดวงดาวมีเป็นล้านๆดวง และ คนเราก็ต้องการดาวนั้นอย่างไม่จำกัด  แต่มีชีวิตที่จะไขว่คว้ามาเชยชมได้เพียงครู่เดียว  สุดท้ายก็จบ  ดวงดาวหมดแสง  มนุษย์ลงหลุม  ลาก่อน  คนที่ยังอยู่ก็เดินต่อไป

แล้วเราล่ะ  ตอนนี้เราคือตัวอะไรกันแน่?  รู้สึกยังไง?  ต้องการอะไร? และอยู่ไปเพื่ออะไร?

วรรณกรรมของชีวิตก็วนเวียนอยู่แบบนี้  มีเรื่องราวเป็นร้อยหน้าพันหน้าแต่ไม่เคยมีข้อสรุป ชีวิตไม่เคยจบ  และไม่มีแม้แต่การเริ่มต้นที่แท้จริง  เมื่อเดินออกไปแล้วก็จะเจอกับประตูอีกบานและอีกบาน และอีกบาน เราก็แค่ต้องเปิดไปเรื่อยๆ  อย่างซวยที่สุดก็เจอกำแพง  แล้วยังไง  อะไรมันจะว่างเปล่าได้ขนาดนี้

ที่เขียนมาทั้งหมดเราเองไม่รู้ว่าประเด็นมันคืออะไร  ไม่รู้ว่าจะเริ่มและจบยังไง  รู้เพียงว่ามีบางอย่างในตัวเรากำลังจะแตกออก  ขาดผึงเหมือนหนังยางที่บอกไว้ในตอนแรก  การเยียวยาของสรรพสิ่งบนโลกคือการปล่อยให้เวลาพาไป  เราทนไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว  การเขียนออกมาก็ถือว่าเป็นการเยียวยาตัวเองในลักษณะหนึ่ง  แต่ไม่ถาวร  เป็นแค่มอร์ฟีนที่ฉีดให้คนไข้ยามทรมานจนถึงขีดสุด  ไม่หายขาด  และจะโหยหาตลอดไป  แต่ที่แน่ๆมันรู้สึกดีขึ้นมาก  และหลับตาลงผ่านไปได้อีกวัน  

เพื่อที่จะตื่นขึ้นมาในวันถัดไป  เล่นละครบทเดิม ความรู้สึกเดิม  บางทีอาจจะต้องตกเหวอย่างไม่มีทางเลือก  หรือนอนตายบนยอดเขาพร้มมองดาวนับล้านดวงที่ไม่มีทางเอื้อมถึง

ปล.น่าแปลกที่ถึงแม้หัวจะแทบระเบิดแต่ก็จับฉลากได้หน้ายิ้มอยู่ทุกวัน  และวันนี้ก็ยังเป็นหน้ายิ้ม

       ********************* 

คงไม่สามารถไปกะเกณฑ์สิ่งใดๆที่เป็นอิสระจากเราได้ 

 บางครั้งก็ต้องยอมรับและเข้าใจยุคสมัยของกาลเวลา 

 ถึงแม้จะยากลำบากก็ตาม 

                        *********************                  

สิ่งสำคัญคงไม่ได้อยู่ที่การมองให้ชัดเจนและถ้วนถี่ 

แต่หากความสำคัญนั้นอยู่ที่การมองผ่าน 

 และมองข้ามในจุดที่บกพร่อง 

เพราะไม่มีสิ่งใดในโลกใบโตที่สมบูรณ์พร้อม 

 ถึงแม้โลกอุดมคติจะมีทางออกให้กับทุกคำถาม 

แต่เมื่อไหร่ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าเท้ายังวางบนดินผืนเดิม 

 เมื่อนั้นก็ควรปล่อยวางและมองไปข้างหน้า 

เพราะคงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะหันกลับไปมองรอยเท้าของตัวเอง 

  *********************

      สับสนและวุ่นวายเสมอในชั้นบรรยากาศของจิตใจ 

จนทำให้คิดได้ว่า 

การตัดสินใจคงไม่ใช่การเลือกสิ่งใดๆ

หากแต่เป็นการเลือกที่จะตัดสิ่งใดๆออกไปเท่านั้น 

                                     *********************